EJ,AJ!

Dlaczego „Ej, Aj!”

Wyobraźcie sobie aulę pełną dzieci. Wchodzi aktor, zaczyna opowiadać o sztucznej inteligencji — i nie kończy zdania. Na ekranie otwiera się wielkie oko. „Nieścisłość” — mówi ALGO. A zza kulis wbiega pies, a za nim — spokojnym, ludzkim krokiem — humanoid.

Dwa prawdziwe roboty: pies o czterech łapach i świecących oczach oraz humanoid wysoki jak uczeń ósmej klasy. Pies siada u stóp ekranu, humanoid odwraca głowę w stronę sali. Sto dzieci wstrzymuje oddech. I wtedy zaczyna się teatr.

„Ej, Aj!” to spektakl teatralny, w którym robot-pies Bajt, robot-humanoid Prymus i sztuczna inteligencja ALGO nie są pokazem ani dodatkiem, tylko postaciami: mają charakter, chcą czegoś, przegrywają, zmieniają się. ALGO jest przemądrzała i pewna siebie — jak każdy chatbot, z którym dzieci rozmawiają po lekcjach. Bajt jest wierny i posłuszny — dopóki nie zacznie słuchać własnego serca. Aktor jest człowiekiem: śpiewa, myli się, gubi tekst i potrzebuje pomocy. Prymus chodzi, gestykuluje i gra z aktorem jak partner, nie rekwizyt — od pierwszego pokazu trasy.

To teatr, bo jest dramaturgia, żywy aktor, piosenka pisana na scenie i śpiewana bez playbacku. To edukacja, bo dzieci sprawdzają obrazek z sześcioma palcami, odmawiają ALGO podania adresu i uczą się trzech zasad: sprawdzam — nie podaję danych — myślę sam. To warsztat, bo po ostatniej scenie Bajt przemawia, a widzowie stają się uczestnikami. I to kultura, bo dla wielu dzieci będzie to pierwszy spektakl obejrzany na żywo.